خیلی وقت بود که با جمع‌های ادبی شهر ارتباطی نداشتم. مشغله‌ها فرصتی برای نشست و برخاست با نویسنده و شاعر جماعت نگذاشته بود. در دو هفته‌ی اخیر راهم اتفاقی افتاد به کلاس‌های مثلا داستان‌نویسی (همان قصه‌نویسی خودمان) حوزه‌ی هنری شهر. قرار بود یک امانتی به ناصر ساجدی عزیز برگردانم که به اصرار او راهی کلاس داستان‌نویسی شدیم. کلی چهره‌ی تازه دیدم و البته خبری از بچه‌های دوره‌های پیشین قصه‌نویسی نبود. داشتند بر سر یک مثلاً قصه بحث می‌کردند و زور می‌زدند از متن رمز‌گشایی بکنند و هر کدام هم کلنگ به دست داشت متن را می‌کاوید تا معانی مستتر و پنهانی در متن را آشکار بسازد. حرف از سمبل بود، همانطور که هفته ی بعدش هم یک ساعت تمام درباره ی سمبل کاری های توی یک متن بحث کردند و آخرش هم راه به جایی نبردند. 

در این دو هفته ای که مهمان این جمع بودم بی هیچ غرض ورزی باید بنویسم خبری از عوالم قصه نویسی در این جمع ها ندیدم و همه ای حرف از نماد (سمبل) بود و نگاه ها همه نگاه شعری بود به متن و نگاه قصوی. یک عده ای دنبال تشبیه و آرایه های شعری توی متن می گشتند. 

جلسه ی دوم یکی از دوستان متنی تحلیلی (به زعم خودش) برای یکی از متنهایی نوشته بود که در هفته های گذشته نوشته بود و در این متنش سمبل های متن را تحلیل کرده بود. سوای از شیوه ی تحلیل و نحوه ی برخوردش با متن مثلا داستانی (متنی که ادعایش هست داستان هست) که جای حرف بسیاری دارد، در پایان جلسه از این دوست تحلیلگر پرسیدم: شما که اینهمه سمبل از توی متن بیرون کشیدید و تحلیل کردید، می شود بگویید چرا نویسنده تلاش کرده بود افکار و اعقایدش را در لفافه ای از نماد بیان کند؟ 

دوست تحلیلگر جواب داد: نویسنده می خواسته است یک سری از مسائل را که نمی توانست به صورت مستقیم بگوید که عمده ترینش مسائل سیاسی-اجتماعی بود، در قالب نماد بیان کرده بود. 

ادامه دادم: ولی خود شما که در تحلیلهایتان تمامی سمبلها را از منظر عرفانی و شخصی تفسیر کردید و هیچ اشاره ای به سیاسی بودن این نمادها نداشتید؟ 

دوستمان پاسخ داد: نمی توانستم این مسائل سیاسی را توی جمع توضیح بدهم. 

پرسیدم: حرفی که نه نویسنده جرات گفتنش را دارد و پنهانش می کند و نه منتقد و تحلیلگر توان بیانش را در جمعی ده نفره _ که همه هم خواص هستند_ ندارد پس کجا باید گفته شود؟ پس این سمبل بازار چیست که راهش انداحته اید؟  

||||

یکی از عللی که همواره منتهی شده است به چنین مشکلاتی در جمعهای ادبی و موجب رکود و عقبگرد و پسرفت علمی جمعها شده، راه یافتن شاعران علاقمند، به جمعهای قصه نویسی و داستانی است. طوری که کسانی که کار اصلیشان قصه بوده به حاشیه رفته اند و میاندار این جمعها شاعرانِ قصه نویس شده. اینچنین میشود که به جای بحث از شخصیت و پلات، فرم و ساختار و روایت، بحث از تشبیه و جملات زیبا و نماد و ترکیبات جالب است. 

یکی از اعضای کلاس در نقد متنی گفت: جملات عمودی و افقی اش خوب بود. یکی دیگر گفت: ترکیب بندی جملات خیلی زیبا بود. دیگری گفت: تشبیه نداشت!!! 

این بحث را ادامه خواهم داد...

اولین دوره ی جشنواره ی ادبی راوی، در ایلام به پایان رسید. در این دوره دو تن از قصه نویسان جوان ارومیه، فاطمه باباخانی و مجتبی اسماعیل زاده، نیز حضور داشتند. این جشنواره در دو بخش ادبیات (فاخر و متعهد) و بخش ویژه برگزار شده است. جشنواره راوی ایلام ویژه ی قصه نویسی منطقه ی غرب کشور برگزار شده است. داوری بخش نهایی جشنواره را ابوتراب خسروی، بلقیس سلیمانی و یوسف علیخانی برعهده داشته اند.  

متن کامل خبرهای جشنواره را در این سایت بخوانید: تادانه

1- سالها پیش که اورمیا را در بلاگ اسکای شروع کردم، به دلیل کمبود امکانات وبلاگ در آن زمان مجبور شدم تا دو وبلاگ دیگر نیز زیر نام اورمیا فعال بکنم تا از آنها به عنوان صفات فرعی استفاده کنم. لینک مطالب را در اینجا قرار می دادم و متن کامل را در وبلاگ فرعی. در این مدتی که از اینجا فاصله گرفته بودم بسیاری از آن مطالب به فراموشی سپرده شده بود. برای رونق بخشیدن به اینجا و با توجه به اینکه قابلیت درج ادامه مطلب هم به امکانات وبلاگ افزوده شده، تمامی مطالب آرشیو را به همینجا انتقال دادم، چیزی حدود چهل مطلب که شامل قصه ی کوتاه به زبانهای تورکی و فارسی، شعر تورکی و فارسی، ترجمه و خبر. 

2- دیگر این روزها زیاد به بلاگفا اعتمادی نیست، مدام دچار مشکل می شود. وبلاگهای آنجا دچار یک نوع خواب رفتگی شده. وقایع بعد از انتخابات و فصل امتحانات و باقی مسائل هم مزید بر علت شده. برای خود من هم فضای بلاگفا حسابی تکراری و گرد و خاک گرفته شده بود. برای همین در نظر دارم که فعلا در اینجا بنویسم و برای همین وبلاگ شخصی خودم را هم به همینجا انتقال خواهم دارد و شاید به صورت موازی همه ی شان را به روز کنم. 

3- درباره ی مجموعه ای هم که پیش تر ها درباره اش نوشتم هنوز در حال فکر کردنم. به مقدار متنابهی محتاط و محافظه کار شده ام و از دردسر درست کردن برای خودم ابا دارم. برای همین هم خیلی زود دلسرد می شوم. ور بدگمان و عاصی ذهنم مدام می گوید: «بابا ول کن این کارها رو برو به زندگیت برس برو به کتابهایی که منتظرن خونده بشن برس برو به داستانهایی که قراره سر هم کنی برس برو به اونها فکر کن. اینهمه که برای این کارها وقت گذاشتی مگه چی شد؟». 

شاید از عوارض صبور نبودن باشد. 

ولی خب هر کاری می کنم صرفا به خاطر علاقه ی خودم به کارهای اینطوری هست و دیگه خیلی وقته که برای همچین کارهایی به سر کسی غر نمی زنم. هر چند آدم وقتی کسی یا کسانی رو کنارش می بینه که همپاش دارند راه میاند امیدوارتر و پرانرژی تر میشه. در هر صورت همینی که هست....